Where Can I Go?

[قسمت ١ : دیگرد]
مثل قاتل و صحنه جرم
همیشه برمیگشتن به هم، گم
نمیشن عطر تن همو پیدا میکنن عین قهوه سر صبح
که میزنه قل
اونا ولی ذوق
روی تن هم
تو یه تصویر زیبایی
که دیدمت توی نقاشی
اینو داشت زمزمه میکرد تو گوش زن، مرد
خوشبختی رو عین تن هم
فتح میکنیم
کشتی و چشم بدو غرق میکنیم
زهر دنیا رو که کاشتن توی تنمون
تو یه وطن دیگه دفع میکنیم
من میام پشت چشات
یه خونه میسازیم با رنگ نگات
زندگی بیشتر از تپش قلبه
بیداریمون شیرین‌تره از خواب
تاب
میخوریم تاب
لمس لب همو میگیریم قاب
دست تو زندگی میده به گل
منم اون تصویرو میکنم شعر
مای ما میشه جادوی دل
یه راهی هست
طلسم پیری رو میشه شکست
اینارو از صمیم قلب میگفت
در گوش زن، مرد

[هم‌خوان]
مای ما، یعنی قفس
لمس
چیزی نیست جز هوس که ختم شه به مسکن سکس فقط
من نیستم، من رفتنیم
بودن تو دریچست
من تو گوشم هنوز صدای گوله‌ها غریبست
تعلقی نیست
یا جایی واسه موندن
من واست اون شعریم که خوندن
چاره‌ای نیست جز روندن
من از این خاک از این هوا که ما نیست توش پیدا
از این آدما فقط میگیره عقم
رفتن بهتره از معلق موندن تو باقی عمرم

[قسمت ۲ : دیگرد]
مثل قاتل و صحنه جرم
همیشه برمیگشتن به هم گم
رو انهنای دشت تنش که به قله‌ها ختم میشد
مرد خیرست و شل
تنش داغ، گرفت سینشو گر
ولی قلب زن سرد
توش میومد برف
اینو فهمیدم وقتی که مکید ازش
زهرشو گرفت، شیرشو خورد
ولی ما میکنیم نیمه همو پر
من اون پروانم که خودش پیلشو خورده
قلب زن میکنه عشقشو سرفه
زنده میشه هر چی بود غم کهنه
یه هذیون ناتموم
تو نصف یه جمله
ما یه پایان بازیم
تو یه قصه مرده